Özledim Sanırım...

Ben hiç büyümedim. Hala oyuncak arabalarım var. Onları birbirine çarptırıp "dıkşş" diyebiliyorum. Halı üzerindeki desenleri yolmuş gibi kullanıp, uzun yola gidiyorum. Benzinleri bitiyor, babamın eski tavlasının pullarını para gibi kullanıp benzin alıyorum. Dönüp dolaşıp hala aynı yerlerde bir başka şehre gelmenin mutluluğu ile kendimi sevindiriyorum. Hatta çoğu zaman içi pamuk dolu oyuncaklarımı yollarda kamyonumun kasasına alıp onlarla sohbet ediyorum. Bazen televizyonda reklamlarda çalan müzikleri kısa kısa ezberleyip, yolda onları okuyorum. Bakkala gittiğimde sanki yanımda annem yada babam varmış gibi çikolata yada şeker istiyorum. Bakkal amca dakikalarca beni bekliyor. Sonra babama sigara alıyormuş gibi tütünümü istiyorum. Sonra bakkaldan aldığım şekerimi açmak için sabırsızlanıyorum. Çoğu zaman açıyorum. Beni gören kızlar bana gülseler bile… Topitop almanın mutluluğu ile eve gidiyorum. Bir anda kapıya gelip zile uzanıyorum. Sanki zil çok uzaktaymış gibi gelse de cebimde ki anahtarı çıkarıyorum. İçeriye girdiğim andan itibaren çizgi film izlemek istesem de bulamıyorum. Siyasi yayınlar, kadın programları, izdivaçlar… Sıkıyor bunlar beni. Aklıma tekrar oyuncaklarım geliyor. Oyuncak sepetimi ters çevirip, dökemiyorum. Annem onları büyümüşüm diye odama koymuş. Hepsi bir sırada dizili. Sanki ben komutanım, onlarda benim demirbaş asker ve teçhizatım. Çok özledim geçmişi… Her özlem hissi duyduğumda yanında olduklarım. Bana bir fırsat verin ben 100 cm boylarında, kısa donlu, burnu akan, canı yandığında avazı çıktığı kadar bağıran, istediği olmadığında hüngür hüngür ağlayan, çok salakça şeylere kahkaha atan bir çocuk olmak istiyorum. Yoksa çok mu şey istiyorum?