Sizde Yaklaşın

söyleyemediklerinize yaklaşın ve kulağına hafifçe yaklaşıp bağıra bağıra SENİ SEVİYORUM deyin deyin ki geç kalmayın

bazen hayat erken alıyor sevdiklerimizi ellerimizden. o büyülü 2 kelimeyi söylemeye fırsat bırakmıyor işte.... özlüyorsunuz ama susmak zorunda kalıyorsunuz....

seni seviyorum seni öyle bir seviyorum ki buna sen değil düşünürken bende inanamıyorum..

çekip gitmiştin hani ellerimi soğukla kavuşturup.. yüzüne ilk baktığımda etmediğin hakaret kalmamıştı yaşadıklarımıza dair... bana en ağır.... en ağır laflarını söylemiştinde ben yanındayken son olarak bittimi soylediklerin demiştim.. nasılda fütursuz kalmıştım karşında nasılda sana bakarken ağladığımı görmemiştin. gözlerim susuyordu belki de ama kalbim... kalbim can çekişiyordu sen bana ağzına geleni söylerken... susuyordum sensizliğe susuyordum ama sen karşımda bensizliğe bıktığını dile getiriyodun.... yanından giderken yollar bir daralıp bir genişliyordu ellerim bir terliyor bir kuruyordu... ama sen bilmedin bu gerçekleri... sana armağan ettiklerimi bir çöp gibi atmışsın bir kenara sokakta buldum o masum hediyeleri... çok kırıldım parçalandım o güzel sevgin gibi... sen beni hiç sevmemişsin sen bana hiç değer vermemişsin en önemlisi sen beni hiç bilememişsin..

şimdi gidiyorum bak bende her giden gibi.... her ardından ne bir el ne bir kol sallanmayan gidenler gibi.... susuyacam aşkına, sevgine ama görmeyeceksin belkide hatırlamayacaksın ama geçmişine dönüp bakmaya fırsat bulduğun o soğuk ıssız yorgan altında belki güleceksin yaşadıklarımıza belkide için için ağlıyacaksın yıllar sonra